قدیمی ترین استفاده از کاشی در تزئینات معماری دوره اسلامی ایران و شناخت قطعات خرد شده ترکیبی از سفالهای لعاب دار و تکنیک تزئینات گچ و آجر و کاشی کاری حداقل به سال 1250 قبل از میلاد باز می گردد ، زمانی که معبد چغا زانبیل ، زیگورات ، توسط عیلامیان در نزدیکی شوش ساخته شد. بعدها در زمان هخامنشیان از آن به عنوان یک هنر تزئینی روی دیوارها استفاده می شد. ساخت کاشی تاکنون در روشهای مختلفی از قبیل کاشیهایی با نقاشی درخشان ، کاشیهای معرق ، کاشی های پلی کروم و غیره ادامه یافته است که خوشبختانه هنوز از سنت ها و سبک ها در بازسازی اماکن معماری تاریخی استفاده می شود.
مواد اصلی ساختاری ، آجر ، همیشه به راحتی در دسترس بوده و نسبتاً ارزان بوده است. این گیاه به صورت آجرهای خشک شده یا آتش خورده پردازش شده است. لایه ای از لعاب روی آجرها در برابر رطوبت ناشی از باران یا همه عوامل موثر بوده است. سطوح لعاب سرد باقی می مانند ، گرد و غبار را جذب نمی کند و تمیز کردن آن آسان است. علاوه بر این ، آنها به عنوان آثار هنری درخشان و زیبا ، به زیبایی ساختارها کمک کرده اند.
همچنین دو نوع لعاب تولید شده است: لعاب قلیایی و لعاب سرب قلع. پیدا کردن نسبت مناسب برای تولید هر یک از آنها نیاز به آزمایش و تجربه زیادی دارد. رنگ آمیزی نوع دوم برخی مواد افزودنی رنگارنگ را طلب می کرد. آنها معمولاً فیروزه ای ، سبز ، آبی ، قهوه ای ، سیاه ، زرد یا بنفش تیره بودند.
قدیمی ترین آثار کاشی قرن یازدهم از سبک ترکیب آجرهای مستطیل فیروزه ای با روکش های ساده سیاه و سفید پیروی کرد. سپس دامنه رنگها افزایش یافت تا اینکه شامل رنگ آبی نیز باشد. همراهی مواد مختلف در دکوراسیون های معماری ایران ، در دوره اسلامی ، در بسیاری از موارد ، شیوه ها و فنون جدید هنری را گشوده و نگاه زیبایی شناختی فرهنگ های حامل این پدیده را تغییر داده است. همراهی تزئینات آجری ، گچ و لعاب یکی از تغییرات جالب در تاریخ هنر تزئینات معماری ایران است که تاریخ اختراع آن تا حدودی مبهم است.
در همین حال ، ایده اولیه استفاده از کاشی در تزئینات معماری ایران در دوره اسلامی تا حد زیادی ناشناخته است. کاشی نوعی تزئینات معماری است که ممکن است از ایران باستان سرچشمه گرفته باشد بنابراین ، اطلاعات کمی در مورد روشهای ساخت و اجرای و نمونه کارهای کاشی کاری از قرون ابتدایی دوره اسلامی در دست است.
هدف از این کار تفکیک کاشی و آجر لعاب دار بود. از نظر محقق ، هنگامی که ضخامت لعاب سرامیک از عرض آن فراتر رود ، کار به صورت آجری لعاب دار می شود ، در حالی که عرض لعاب سرامیک از ضخامت آن بیشتر می شود ، کاشی کاری خواهد بود. هدف اصلی از این تحقیق ، دستیابی به اطلاعات مربوط به قدیمی ترین کاشی های دوره اسلامی ایران بود که می توان آن را به عنوان لعاب و سرامیک در طراحی معماری خواجه اتابک در کرمان یافت.
به منظور دستیابی به اهداف این پژوهش ، مطالعه منابع مکتوب و مطالعات میدانی به طور هم زمان انجام شد تا بتوان از کاشی کاری در تزیینات معماری ایران به ویژه در مقبره خواجه اتابک کرمان استفاده کرد. بر اساس نتایج به دست آمده ، می توان گفت که متأسفانه از دوره اسلامی در ایران تا قرن یازدهم میلادی ، هیچ کاشی از تاریخ باقی نمانده است.
بسیاری از کاشی های بدون تاریخ مکتوب روی آنها توسط محققان صرف نظر از تکنولوژی ساخت ، تاریخ گذاری شده اند و فقط بر اساس ظاهر کاشی ها و ویژگی های باستان شناسی است. این مطالعات دوستیابی بر اساس مطالعات آزمایشگاهی انجام نشده و در واقع با حدس و گمان انجام شده است ، بنابراین از نظر علمی قابل قبول نیستند. به عنوان مثال ، چندین دهه تصور می شد که قدیمی ترین کاشی های معماری ایران متعلق به مسجد جامع قزوین است ، در حالی که در نتیجه مطالعات میدانی انجام شده در این تحقیق ، مشخص شد که در این بنای تاریخی ، جایی که رنگ این نقاشی به اشتباه کاشی شناخته شد.
دونالد ویلبر برای اولین بار این خطا را گزارش داد و طی چند دهه ، همه محققان بدون بررسی دقیق همان خطا را تکرار کردند. به هر حال ، نمونه های کاشی از پنج اثر تاریخی با مجموعه کاشی و یا با یک کاشی منفرد به عنوان قدیمی ترین کاشی های دوره اسلامی ایران شناخته شده اند. یکی از نتایج اصلی این تحقیق شناسایی استفاده از قطعات شکسته شده سفالهای لعابدار در تزئینات معماری است ، جایی که برخی محققان این آثار را کاشی کاری کرده اند. در این موارد ، هر دو طرف قطعات سفالها دارای لعاب بوده و بدن بسیار نازک و ظریف به همراه قوس و منحنی است.
علاوه بر این ، در بعضی موارد لبه های ظروف سفالی نیز دیده می شود. دستیابی به این نتیجه این فرضیه را تقویت می کند که استفاده از ظرف سفالی شکسته ممکن است اولین ایده برای ساخت کاشی ها باشد. همه محققان بدون بررسی دقیق همین خطا را تکرار کردند. به هر حال ، نمونه های کاشی از پنج اثر تاریخی با مجموعه کاشی و یا با یک کاشی منفرد به عنوان قدیمی ترین کاشی های دوره اسلامی ایران شناخته شده اند. یکی از نتایج اصلی این تحقیق شناسایی استفاده از قطعات شکسته شده سفالهای لعاب دار در تزئینات معماری است ، جایی که برخی از محققان این آثار را کاشی کاری کرده اند. در این موارد ، هر دو طرف قطعات سفالها دارای لعاب بوده و بدن بسیار نازک و ظریف به همراه قوس و منحنی است.
نمونه کاشی های پنج اثر تاریخی با مجموعه کاشی ها یا یک کاشی منفرد به عنوان قدیمی ترین کاشی های دوره اسلامی ایران مشخص شده اند. یکی از نتایج اصلی این تحقیق شناسایی استفاده از قطعات شکسته شده سفالهای لعاب دار در تزئینات معماری است ، جایی که برخی از محققان این آثار را کاشی کاری کرده اند. در این موارد ، هر دو طرف قطعات سفالها دارای لعاب بوده و بدن بسیار نازک و ظریف به همراه قوس و منحنی است.
یکی از نتایج اصلی این تحقیق شناسایی استفاده از قطعات شکسته شده سفالهای لعاب دار در تزئینات معماری است ، جایی که برخی از محققان این آثار را کاشی کاری کرده اند. در این موارد ، هر دو طرف قطعات سفالها دارای لعاب بوده و بدن بسیار نازک و ظریف به همراه قوس و منحنی است. علاوه بر این ، در بعضی موارد لبه های ظروف سفالی نیز دیده می شود.
دوره سلجوقی
یکی از سبکهای اولیه کار کاشی ، ترکیب آجرهای بدون لعاب و لعاب در ترکیبی است که در دوره سلجوقی از دیوارها ، سقفها ، سقفها یا ستونها استفاده شده است. این آجرها با مخلوط کردن رس با ماسه حاوی مواد معدنی ضروری به نسبت های مختلف در مناطق مختلف ایران ساخته شده است. آجرها یکبار در کوره ها تا 750 درجه سانتیگراد گرم می شدند تا به رنگهای جامد سبک تبدیل شوند.
ایرانیان با نوع دیگری از کاشی کاری های وارد شده از چین در قرن دوازدهم آشنا شدند. بنابراین ، آنها فرمول جدیدی را برای تولید کاشی هایی از کوارتز ، پرکننده و یک پودر قلیایی پیاده سازی کردند. هنگام مخلوط کردن در کوره ، چنین مخلوطی خاک رس جامد تولید می کند. نسبت های مختلف باعث ایجاد رنگ ها و بافت های مختلف شد. تمام مواد اولیه را می توان در ایران مرکزی یافت.
کار موزاییک
تغییر منطقی بعدی تکامل در روشهای کار کاشی در کاشیهای معرق به پایان رسید. طرح کلی به قطعات تک رنگی کوچکتر تقسیم می شود که هر یک از کاشی های لعاب دار رنگی جدا شده است. قطعات کوچک با اضافه کردن ملات چگال چگالی روی پشت آنها به تابلوهای خود ثابت می شدند. از این روش برای ایجاد یک طرح نقاشی شده یا کتیبه ای از درگاه که در تیموریان بهبود یافته استفاده شده است. در حالی که سازه های صفوی و قاجار ساخته می شدند ، معماران این روش را بطور گسترده انتخاب کردند.
کاشی های پلی کروم
در روش دیگر ، چندین رنگ روی لایه های لعاب یا زیر آن رنگ آمیزی شد. این آسانتر و سریعتر از روش قبلی انجام شد. آنها مجبور نبودند لبه های هر قطعه را به روشی ثابت برش دهند.
نقوش مانند پرندگان ، گلها ، آراسته ها یا حیوانات کاملاً روی یک تکه کاشی نقاشی شده و دوباره گرم می شدند. این روش به وفور در پروژه های ساختمانی شاه عباس اول مورد استفاده قرار گرفت.
کاشی های درخشنده
این روشی است که از قرن دوازدهم آغاز شده است. این روش نقاشی روی لایه های لعاب دار بود. نقوش روی یک سطح پوشیده از اکسیدهای نقره و مس و همچنین مخلوطی از گوگرد ، اخر و سرکه نقاشی شده است. هنگامی که برای بار دوم در کوره قرار داده شد ، مواد معدنی مذکور در لعاب نهایی ذوب شدند ، اوکر برداشته شد و یک رنگ طلایی مانند فلز درخشان روی کاشی باقی مانده است.
روش های مختلف دیگری نیز وجود دارد که کاشی های خاص مناطق یا دوره های مختلف را نشان می دهد. اما کاشی های اصلی ساخته شده در ایران نمونه هایی است که در ابتدا به آنها اشاره شد
رنگهای تولید شده بسته به عوامل مختلفی از جمله دسترسی به مواد معدنی خاص یا مواد اولیه ، سلیقه استادان ، اهداف طراحی و غیره از منطقه به منطقه متفاوت بودند. نقوش سنتی در طول تاریخ به اشکال جدیدی باز می گشت یا تکرار می شد.
در قرن نوزدهم ، تحت تأثیر اروپا ، الگوهای جدیدی روی کاشی های ناآشنا با فرهنگ ایرانی رنگ آمیزی شد. اما البته هنرمندان ایرانی آنها را خلق کردند.
ارتقاء سریع سایت در گوگل با ❌بک لینک قوی❌
مشاهده
وبلاگ آیا میدانستید
مطلب مرتبط
گفتم كه بنما نردبان تا بر روم بر آسمان
مطلب مرتبط
طرز تهیه کینوا مرغ با سبزیجات 
