میاندوآب (قوشاچای). میاندوآب در جنوب غربی دریاچه ارومیه در دشت های حاصلخیز واقع شده است.این شهر
یکی از پر رونق ترین شهرهای استان آذربایجان غربی است که جاذبه های دیدنی مختص به خود را دارد. مساحت استان شهر حدود 2700 کیلومتر مربع میباشد. این شهر طبق آخرین سرشماری های سالهای اخیر حدود 240000 نفر جمعیت دارد. مردم این شهر به زبان ترکی آذربایجانی صحبت میکنند و از نظر دینی به جز روستاهای نزدیک کردستان و سنندج که اهالی آن اهل سنت هستند، اکثریت قریب به اتفاق مردم میاندوآب شیعه هستند.
این شهر در همسایگی شهرهای بوکان و مهاباد و شاهین دژ قرار دارد و در قدیم الایام مرحمت آباد نامیده میشده است. شهرستان میاندوآب به دلیل موقعیت جغرافیای خود و همچنین نزدیکی به شهرهای بزرگ شمال غرب کشور از جمله ارومیه تبریز، مراغه، زنجان، سنندج و کردستان از گذشته تا امروز از جایگاه و اهمیت ویژهای برخوردار بوده است.
آذربایجان در فارسی میانه «آتورپاتکان» ،در آثار کهن فارسی «آذرآبادگان» یا «آذربایگان»، در یونـانی «آتروپاتنـه»، در بیزانسی«آذربیگانون»، در ارمنی «آتراپاتاکان»، در سریانی «آذربایغان» و در عربی «آذربیجان» نامیده شده است.
تاریخ باستانی آذربایجان با تاریخ قوم ماد درآمیخته است. قوم ماد پس از مهاجرت بـه ایـران آرام آرام قسـمت هـای غربـی ایران از جمله آذربایجان را تصرف کرد. مقارن این ایام دولتهایی در اطراف آذربایجان وجود داشت که از آن جملـه مـی- توان به دولت آشور در شمال بین النهرین، دولت هیتی در آسیای صغیر، دولـت اوراتـو در نـواحی شـمال و شـمال غـرب، اقوام کادوسی در شرق و کاسیها در حوالی کوههای زاگرس و بعد از تاسـیس دولـت مـاد، آذربایجـان بـه مـاد کوچک (در مقابل ماد بزرگ) معروف شد و مشتمل بر شهرهای قدیمی همدان، ری، اصفهان و کرمانشـاه بـود. بـه عبـارت دیگر ولایاتی که در قرون اولیه اسلامی به ناحیهی جبال و بعدها به عراق عجم معروف بودند را در بر میگرفت. بعد از غلبه اسکندر مقدونی به ایران، سرداری به نـام آتورپـات در آذربایگـان ظهـور کـرد و از اشـغال آن توسـط یونانیـان ممانعت به عمل آورد. از آن به بعد این سرزمین به نام آتورپاتکان معروف شد.
تقسیمات کشوری و مشخصات طبیعی استان استان آذربایجانغربی با وسعت 37412 کیلومترمربع بین 44 درجه و 3 دقیقه تا 47 درجـه و 24 دقیقـه طـول شـرقی و 36 درجه و 5 دقیقه تا 39 درجه و 46 دقیقه عرض شمالی، در شمال غرب ایران واقع شده اســت.
این استان از شمال به جمهوری خود مختار نخجوان و کشور ترکیه و از شرق به استان آذربایجـان شـرقی و از جنـوب بـه استان کردستان و از غرب به کشورهای ترکیه و عـراق محـدود مـیشـود. براسـاس تقسـیمات کشـوری سـال 90 اسـتان آذربایجانغربی دارای 17 شهرستان، 40 بخش، 42 شهر،113 دهستان و 4531 آبادی دارای سکنه میباشد.
بدلیل واقع شدن استان در عرضهای جغرافیای بالا و ارتفـاع زیـاد، میـانگین سـالانه دمـای آن نسـبت بـه میـانگین سالانه دمای اکثر مناطق کشور کمتر بوده و جزء مناطق سردسیر کشور محسوب میشود.
شهرستان ارومیه (مرکز استان آذربایجان غربی) در جلگه ای به طول 70 کیلومتر و عرض 30 کیلـومتر در کنـار دریاچـه ارومیه گسترده است. این جلگه از رسوبات رودهای باراندوز، شهرچای، روضه چای و نازلوچای پوشیده شده است.پیشینه تاریخی و استقرار این شـهر در مسـیر قفقـاز، ارمنسـتان، آسیای صغیر و بین النهرین و نیز زمینهای بارور و آب و هوای مساعد، اهمیت بسیار ویژه ای را به آن بخشیده است.
غرب دریاچه ارومیه همواره پیش از سایر نقاط ایران مورد توجه ملل ماقبل تاریخ قرار داشت، زیستگاههای متعدد نیـز کـه امروزه تپه هایی از آنها باقیست مؤئد همین امر است. یکی از این تپه ها کـه بـه نـام «گـوی تپـه» معـروف اسـت، کـه بـا قدیمیترین تپه های باستانی بین النهرین، آسیای صغیر و فلات ایران رقابت میکند.
انتساب چند زرتشتی که در هنگام تولد عیسی (ع) به بیت اللحم رفته بودند و در ارومیه مدفونند حاکی از آن است کـه ایـن شهر یکی از بزرگترین کانونهای مذهبی و اجتماعی گذشـته هـای دور بـوده اسـت و سـرداران و امپراطـوران روم جهـت دستیابی به آتشکده یا آذرخش بزرگ زرتشتیان (آذرگشنسب) و پایتخت تابستانی ساسـانیان (گزنـا) تخـت سـلیمان بارها از آن عبور کرده اند.
بعد از اسلام نیز ارومیه دومین شهر مهم آذربایجان، پس از مراغه، به شمار میرفت. از قرن 15 میلادی که ترکـان عثمـانی جایگزین امپراطور روم شرقی شدند، بازار ارومیه به عنوان شهر سرحدی اهمیت فوق العـاده ای پیـدا کـرد و از ارج و بـاروی مهمی برخوردار شد. برج سه گنبد و مسجد جامع ارومیه از یادگارهای عظمت تمدن اسلامی در منطقه به شمار میرود. شهر ارومیه نقطه تلاقی اقوام و ادیان پیرامون خود از قبیل آشوریها، ارمنیها، یهودیها و بالاخره مسلمانان بود .
پل کوسالار
در 10کیلومتری شمال شرقی میاندوآب در مسیر جاده میاندوآب به شهر چهار برج در روستای کوسالار بر روی کانالی به نام «آجی گوبی» که از زرینه رود منشعب است، ساخته شدهاست. با توجه به نوع ساخت آن قدمت این پل به اواخر دوره قاجاریه برای ارتباط میان دو طرف کانال آب میرسد. پل کوسالار دارای 2 پایه است که با لاشه سنگ و ملات آهک بر روی پیهای نه چندان محکم استوار گشتهاند پایهها 1/6 متر عرض و 4/5 متر طول و در جهت مخالف جریان آب دارای آب شکنهای مثلثی میباشند که هماکنون بقایای آنها باقی ماندهاست. طول آب شکنها حدود 1 متر و ارتفاع پایهها و آب شکنها از کف پل تا قسمت پایه طاقها 1/5 متر میباشد.
قلعه هلاکوخان
در داخل مرزهای استان آذربایجان شرقی، شهرستان اسکو قرار دارد اما به مدد فاصله کوتاه این قلعه تاریخی با میاندوآب، که چیزی در حدود 15 کیلومتر است، می توانید سری به آن بزنید. قلعه هلاکوخان در تنها جزیره مسکونی دریاچه ارومیه قرار دارد. جزیره ای که در روزهای پرآبی دریاچه ارومیه جلوه های دیدنی بی نظیری داشت. این جزیره وسیع که جزیره شاهی و حتی مشت عثمانی نیز نامیده می شده حالا جزیره اسلامی نام دارد. قلعه که در فاصله 2 کیلومتری روستای آق گنبد قرار گرفته است به سان اغلب قلعه های نفوذناپذیر منطقه آذربایجان بر قله کوهی مرتفع قرار گرفته است که از سه طرف به پرتگاه منتهی شده و تنها یک راه ورود دارد.
این قلعه که از دوره ساسانی به یادگار مانده است قلعه فرو ریخته اما پایه های آن به همراه محل برج های مراقبت و دیده بانی و همچنین قسمتی از دیوارها و سقف برخی قسمت ها باقی مانده است. نکته جالب تعبیه تعداد زیادی آب انبار در جای جای مسیر دسترسی به قلعه است که جویهایی برای هدایت آب ناشی از بارش ها به داخل آب انبارهای حفر شده در دل کوه، تعبیه شده است.
برخی آن را محل به خاک سپردن سرداران مغول و همچنین هلاکوخان پادشاه مقتدر ایلخانی می دانند، اما آنچه مسلم است این قلعه حکم استراحتگاه تابستانه هلاکوخان را داشته است. اگر در فصل بهار و تابستان سری به این قلعه بزنید منظره بی بدیل اطراف قلعه شگفت زده تان خواهد کرد و حتما به هلاکوخان حق خواهید داد که این قلعه را برای اقامت تابستانه خود برگزیند. قلعه هلاکوخان به قلعه حسین آباد نیز شهره است. میاندوآب اما یک قلعه تاریخی دیگر نیز دارد که در نزدیکی روستای میلان واقع شده و بخدک یا بختک نامیده می شود.
مسجد طاق
در کوچه طاق، خیابان 17 شهریور شهر میاندوآب قرار گرفته است. این مسجد زیبا متعلق به اواسط دوره قاجار است و سازنده بنا حاکم مراغه، احمدخان بیگلر بیگی، بوده که پیوند خویشاوندی نزدیکی با فتحعلی شاه قاجار داشته است. مسجد طاق که قدیمی ترین مسجد شهر میاندوآب است ترکیبی از سنگ، آجر و خشت است و آجرهای قرمز رنگ آن جلوه خاصی به بنا داده اند. قدیمی ترین بخش بنای مسجد شبستان اصلی آن است. این شبستان نه ستون قطور آجری دارد و سقف آن پر از طاق های زیبا و بلند و ضربی است و یک گنبد است که به زیبایی بر روی ستون ها قرار گرفته اند. سقف شبستان نیز مزین به نه گنبد کوچک است.
طاق ها همگی از آجر بوده و گچ ملات اصلی آن هاست. تعداد چند پنجره وسیع در یکی از اضلاع شبستان نور کافی را به داخل شبستان منتقل کرده و فضا را روشن می کند. مسجد در طول دو قرن گذشته همواره اصلی ترین مرکز عبادی شهر میاندوآب بوده است و در این سال ها بخش هایی نیز به بنای اولیه افزوده شده است. چند سال پیش میراث فرهنگی میاندوآب اقدام به مرمت حیاط این مسجد زیبا کرد تا از آسیب دیدن این بنای تاریخی و چشم نواز جلوگیری کند.
پل تاتائو
این پل میرزارسول یاین پل تاریخی در 7 کیلومتری میاندوآب بر روی رودخانه سمینه رود بنا شدهاست. این اثر که قدمت آن به دوره قاجاریه میرسد در حال حاضر، در کنار جاده میاندوآب به مهاباد واقع شدهاست. طول این پل 52 متر و تعداد دهانههای آن 7 دهانه میباشد. مصالح بکار رفته در این بنا در قسمت پایهها و سیل شکنها، سنگ و در بقیه قسمتها آجر میباشد یکی از تاریخی ترین پل های شهر میاندوآب است.
این پل بر روی رودخانه زیبای سیمینه رود در همسایگی میاندوآب قرار دارد که در اصل تاتائو نامیده می شوید. پل تاتائو یادگاری از دوره صفویه است اما هیچ اطلاعی از نام سازنده، بانی بنا و یا سال ساخت دقیق آن در دست نیست. این پل یکبار در زمان قاجاریه مرمت اساسی می شود. از آنجا که بانی این مرمت فردی به نام میرزا رسول بوده است این پل به نام میرزا رسول شهره می شود. پل تاتائو 57متر طول داشته و هفت دهنه با طاق جناغی نسبتا بلند دارد.
در محل اتصال طاق ها به یکدیگر نیم ستون های تقریبا قطوری به شکل منشور تعبیه شده است که نقش سیل شکن را برعهده دارند. این طاق ها نه تنها سبب عبور آب رودخانه می شده بلکه از نقطه نظر مهندسی و معماری سبک سبکتر و البته مقاوم تر شدن پل نیز می شده است و تنها بحث زیبایی ظاهری آن نیز مد نظر نبوده است. این پل آجری دارای پایه های مستحکم سنگی است. متاسفانه دو دهنه از این پل زیبا تخریب شده است.
در چند سال اخیر نیز خروش چندباره سیمینه رود سبب وارد آمدن صدماتی جدی بر پیکره پل شده اما سازمان میراث فرهنگی اقدان به بازسازی و مرمت اساسی آن نموده است. برای بازدید از این پل زیبا و رودخانه ی چشم نواز سیمینه رود باید مسیر میاندوآب به ارومیه را پیش رو گرفته و در 5 کیلومتری شهر میاندوآب و در مجاورت جاده پل را بیابید.
داش تپه
تپه ای تاریخی که روزگاری دور شاید در حدود 8 قرن پیش از میلاد قلعه ای بر روی آن قرار داشه است و حالا قلعه در گذر زمان تبدیل به تپه ای میان تهی شده است. تپه ای که ساروج و آهک آن هنوز هم اجازه وارد شدن نمی دهد و گرچه کاملا فروریخته اما هنوز هم آثار درب ورودی آن پیداست. این قلعه یک کتیبه با زبان اورارتویی ها داشته و در آن از سرزمینی با نام پارسوا از زبان پادشاه اورارتو به نام منوا سخن به میان آمده است. کتیبه اما به لطف قاچاقچیان عتیقه طعمه دینامیت می شود و فقط چند تکه باقی می ماند که آن هم پیشکش موزه های لندن می شود. کشفیات این تپه چیزی در حدود چند تکه سفال بوده و بررسی بیشتری بر روی آن صورت نگرفته است. باوری قدیمی در بین مردم منطقه وجود دارد که این تپه را آرامگاه زرتشت پیامبر می دانند، گرچه تحقیقات باستان شناسی نیز حاکی از حضور اقوام مانا، که به زرتشت نبی نسبت داده می شوند، در این منطقه است. داش تپه در نزدیکی روستای داش تپه در 21 کیلومتری میاندوآب قرار گرفته است.
موزه میاندوآب
از غنی ترین موزه های استان آذربایجان غربی در میان 12 موزه استان، موزه میاندوآب است. موزه میاندوآب که در خیابان امام خمینی و در داخل پارک معلم قرار گرفته است در سال 1346 ه.ش پایه گذاری شده است. اگر به تاریخ و تمدن ایران باستان علاقمندید موزه میاندوآب یک مجموعه تمام و کمال است. آثاری متنوع از هزاره های ششم پیش از میلاد تا اواخر دوران قاجار در این گنجینه ارزشمند نگهداری می شود. از ابزار سنگی انسان های نخستین تا قلمدان های دوره قاجار در این موزه به نمایش گذاشته شده است. آثار سنگی، برنزی، استخوانی، فلزی و مفرغی، انواع ظروف سفالی از دوره های مختلف تاریخی، انواع سکه ها، انواع ظروف شیشه ای، کتب خطی،آثار مکشوفه در لرستان و... نیز در این موزه به نمایش گذاشته شده است. در این موزه بخش هایی به هنر ملی اختصاص یافته و بخش هایی نیز در غالب مردم شناسی تعبیه شده است. این موزه چیزی در حدود 229 اثر تاریخی ارزشمند را در معرض دید عموم قرار داده و آثار به نمایش گذاشته هم از نظر تنوع دوره های تاریخی و هم از نظر تنوع آثار به نمایش گذاشته شده، بسیار قابل توجه است.
پارک ساحلی آتا میاندوآب
عبور زرینه رود از قلب شهر میاندوآب به خودی خود جذاب است اما اگر به دنبال یک مرکز تفریحی در داخل شهر میاندوآب هستید حتما سری به پارک ساحلی آتا در همسایگی زرینه رود بزنید. این پارک که در خیابان ساحلی میاندوآب واقع شده است یکی از تفرج گاه های اصلی شهر میاندوآب است. یک پارک زیبا با مسیرهای سنگ فرش و درختکاری شده که در روزهای تعطیل مملو از حضور میاندوآبی هاست. آلاچیق ها متعدد، سفره خانه سنتی، کافه و مراکز بازی از امکانات این پارک ساحلی زیباست. آتا در زبان شیرین ترکی به معنای پدر است میاندوآبی ها یک پارک دیگر با نام آنا نیز دارند که به معنای مادر است. پارک ساحلی آنا نیز بر کرانه زرینه رود واقع شده است.
حمام طبیعی حیدر باغی
از پدیده های شگفت انگیز طبیعت میاندوآب چشمه آب گوگردی است که با تراوش چندین ساله اش سبب به وجود آمدن اشکالی خاص و متفاوت با رنگ های بسیار زیبا شده است. این چشمه که آب آن همانند یک دوش خود را به بستر رودخانه می رساند به حمام طبیعی شهره است. بسیاری از مردم برای شنا کردن در آب این چشمه گوگردی خود را به روستای حیدرباغی در منطقه بسیار زیبا و چشم نواز باروق می رسانند. این چشمه ده متری از بستر رودخانه بالاتر است و املاح موجود در آن در طول زمان اشکالی سنگی ایجاد کرده است. طبیعت اطراف این چشمه همانند تمام مناطق باروق بسیار زیبا، بکر و چشم نواز است.
آبشار اوزان
یکی از زیباترین آبشارهای شهر میاندوآب آبشار اوزان است که در بخش باروق و در 70 کیلومتری شهر میاندوآب واقع شده است. این منطقه به داشتن مراتع سرسبز و دشت های وسیع با گلزارهای فراوان شهره است. در این میان در نزدیکی روستای اوزان پایین، ردپای آبشاری به چشم می خورد که از بلندای صخره ای 15 متری بر روی تخته سنگ های کوچکی فرود آمده و در نهایت به شکل یک رودخانه آرام در میان دره ای زیبا و بسیار سرسبز به مسیر خود ادامه می دهد. این آبشار زیبا که در 2.5 کیلومتری روستا قرار گرفته است با نام آبشار اوزان شناخته می شود. اطراف آبشار پوشیده از درختان زیباست و سرسبزی اطراف آن بر زیبایی اش می افزاید. آبشار اوزان در فصل بهار بسیار پرآب بوده و مناظر بی بدیلی را خلق می کند.
غار جبیگلو
از شگفتی های طبیعت منطقه باروق در شهر میاندوآب استان آذربایجان غربی غار جبیگلو است. این غار یکی از غارهای کمتر شناخته شده منطقه است که در نزدیکی روستای جبیگلو قرار گرفته است. غار جبیگلو که ورودی باریکی دارد به سختی از دوردست پیداست. برای پیمایش غار حتما به همراه راهنما و تجهیزات کافی عازم جبیگلو شوید. جبیگلو دو دالان دارد که دالان اول کوتاه و اندکی باریک است و بدون تجهیزات قابل پیمایش است اما به محض ورود به دالان دوم با تالاری وسیع، عمیق و بسیار تاریک روبرو می شوید که نیازمند تجهیزات کافی است. مسیر دالان طولانی و از پیچ و خم و پر ازتخته سنگ است و انتهای آن هنوز مشخص نیست. برخی از مسیرها نیز دارای شیب زیادی است. این غار متاسفانه بر اثر زلزله آسیب دیده اما هنوز هم در درون آن مناظر بی بدیلی همچون استلاگمیت ها و حوضچه های کوچک آب به چشم می خورد. این غار محل زندگی خفاش ها نیز هست. اگر به دنبال یک غارنوردی هیجان انگیز هستید جبیگلو یکی ار بهترین گزینه هاست.
سد نوروزلو
در سال 1346 در نزدیکی روستای نوروزلو بر روی رودخانه زرینه رود ساخته شده است. اما این سد به دلیل قرارگرفتن تالاب زیبای نوروزلو در محدوده آن جلوه بسیار زیبایی دارد. سد که در 15 کیلومتری میاندوآب قرار گرفته از طریق جاده میاندوآب به شاهین دژ قابل دسترسی است. تالاب نوروزلو با داشتن جنگلی انبوه از درختان کوتاه گز، سرو و نیزارهای زیبا محل زندگی پرندگان بومی و مهاجر است. این تالاب در زمره مناطق حفاظت شده قرار دارد و علاوه بر پرندگان در اطراف آن جانورانی همانند خرگوش،گرگ و روباه زندگی می کنند. رودخانه زرینه رود درست از میان این تالاب بسیار زیبا و مهم عبور می کند. سد و تالاب نوروزلو یکی از تفرجگاه های زیبای شهر میاندوآب است.
چشمه زندان سلیمان
یکی دیگر از جاذبه های طبیعی میاندوآب است. این چشمه گوگردی در حد فاصل روستای احمد آباد علیا و کوه زندان قرار دارد. در کوه زندان چندین چشمه قرار دارند که دو چشمه از باقی چشمه ها مشهورترند. در کنار این دو چشمه استخرهایی حفر شده است که اغلب مردم برای استحمام از آن استفاده می کرده اند. این چشمه در ارتفاع 1980 متری از سطح دریا قرار دارد.
سوغات و صنایع دستی میاندوآب
صنایع دستی در این شهرستان از دیرباز تا امروز مورد توجه بوده است و زنان و مردان بسیاری به تولید صنایع دستی اشتغال دارند. از جمله صنایع دستی مهم میاندوآب می توان به تولید فرش اشاره کرد. در کنار تولید فرش، اهالی این منطقه به تولید گلیم و جاجیم و محصولات پشمی که در مناطق شمال غربی کشور به دلیل شرایط آب و هوایی و سردسیر بودن بسیار طرفدار دارد، میپردازند. تولید و بافت گلیم دو رویه با طیف رنگ و طرح های شاد و بومی این ناحیه و بافت ظریف آن که هنر دست زنان هنرمند و توانمند این منطقه بوده و گواهی بر پیشینه فرهنگی و بومی مردم این شهرستان است بسیار رواج دارد.
سفالگری و ساخت سفال نیز از گذشته در شهرهای شمال غرب کشور و به خصوص در میاندوآب رواج داشته است. تولید انواع وسایل سفالی بزرگ از جمله خمره و گلدان و روغن دان در این منطقه به چشم می خورد.
فرش، گلیم و جاجیم از اصلی ترین صنایع دستی شهر میاندوآب است. در این شهر زیبا شما می توانید دست بافته های بسیار جذابی را تهیه کنید. در کنار این دست بافته ها، سفالگری و حصیربافی نیز در میاندوآب رونق بسیار خوبی دارد. قند میاندوآب نیز یکی از مشهورترین سوغاتی های این شهر است. البته شما می توانید آجیل مرغوبی اعم از گردو و بادام، را هم در این شهر تهیه کنید.میاندوآب به دلیل برخورداری از شرایط جغرافیایی ویژه خود و منابع آب بسیار به دلیل قرابت با سیمینه رود و زرینه رود و خاک حاصلخیز و تنوع محصولات کشاورزی و صنعتی، یکی از اصلیترین تولید کنندگان محصولات مزروعی در شمال غرب ایران است. مهمترین محصولات کشاورزی میاندوآب چغندر، شکر، قند و گندم، جو، سیب و هلو و انگور و بیشترین درآمد این شهرستان وابسته به کشاورزی میباشد.
میاندوآب یکی از سرسبزترین و خوش آب و هواترین شهرهای استان آذربایجان غربی است. این شهر زیبا دارای طبیعتی ناب و آثار تاریخی ارزشمندی است که هر سلیقه ای را جوابگو است. از قلعه هلاکوخان گرفته تا سواحل زیبای سیمینه رود و زرینه رود از جاذبه های دیدنی میاندوآب است. میاندو آب یکی از قدیمی ترین شهرهای ایران نیز است. با این اوصاف این شهر انتخاب مناسبی در دل آذربایجان غربی است.
لحاظ گروههای جمعیتی، میاندواب و اطراف آن بسیار متنوع است. زبان رایج در میاندوآب تورکی آذربایجانی است، از خصوصیات بارز مردم این شهرستان صداقت و
ایثارگری، میهماننوازی و متعصب بودن به آداب و رسوم میباشد!
میاندوآب در سر چهارراهی میان شهرهای شاهیندژ، بوکان، مهاباد و تبریز قرار دارد و سه استان آذربایجان غربی و آذربایجان شرقی و کردستان را به هم متصل کرده است
تعدادی از روستاهای آن از پیروان اهل حق یا علوی هستند. در شهر میاندوآب، تعداد بسیاری پیرو طریقت دراویش اززمانهای قدیم بودهاند.
جمعیت میاندواب، طبق سرشماری سال 1395 برابر با 273949 نفر بوده است که از این تعداد 141296 نفر آنان مرد و 132653 نفر آنان زن بوده اند.
تقسیمات کشوری میاندوآب
در نتایج آمارگیری سرشماری سال 1395 کل کشور آمده است، بر حسب بخش، شهر، دهستان و روستا به شرح زیر است:
بخشها
بخش مرکزی
بخش مرحمت آباد
بخش باروق
شهرها
شهر میاندوآب
شهر چهاربرج
شهر باروق
تاریخ شهرستان میاندوآب
کشف چندین اثر باستانی در اطراف میاندوآب، نشان دهنده سکونت بسیار قدیمی منطقه میاندوآب، در دورانهای ثبت نشده تاریخ هست. کوچ قره پاپاق ها ودراوایل سلطنت آقامحمد خان قاجار، به دنبال کوچ اجباری جمعیتی از منطقه کرمان به اهالی شهر میاندواب، اضافه شدند
اسامی برخی محلهها و شهرک ها مانند:
رابریها، سیرجانیها و کرمانیها نشانگر این حرکت جمعیتی بوده و میاندوآب، زادگاه علی، رضا، حمید و مهدی باکری است.
پیشینه «قوشاچای»
میاندواب، به خاطر جای گرفتن میان دو رود جیغاتی (زرینهرود) و تاتائو (سیمینهرود)، قوشاچای نامگذرای شدهاست امروزه نام این شهر با میان دوآب که وجه تسمیه قرار گرفتن میان دو رود است شناخته می شود.
در زمان آغامحمدخان قاجار، وی که شهر کرمان را بهکل نابود ساخته و تمامی مردم آن را کور کردهبود، یک هزار تن از جوانان تنومند شهر را به سرکردگی مرتضیقلیخان کرمانی، به تهران فرستاد و پس از آن به منظور مقابله با حملات کردها، به میاندوآب و سراب و برخی نقاط دیگر آذربایجان تبعید کرد…
این کرمانیان پس از چند نسل، در جمعیت این شهرها حل شدند؛ ولی در میاندوآب تا مدتی پیش محلههایی به نام: محله کرمانیها، سیرجانیها، زرند، راهبُر و لکها وجود داشت.
طایفهای نیز تا یک نسل پیش، در میاندوآب، هنوز به فارسی با لهجه کرمانی، صحبت میکردند و از تاریخ نیاکانشان آگاه بودند.
نام دیگر قوشاچای، ایکی سو است و نامقدیمی این شهر مشتا، گنجک، جابرخاست، ایکیسو در برخی محافل مطرح شده است
کوههای شهرستان میاندوآب
شهرستان میاندوآب، از نظر توپوگرافی، تپه ماهوری و جلگهای است. بجز در شرق میاندوآب، که دامنههای سهند درآن واقع است؛ اکثراً تپه ماهوری و هرچه به طرف شهر میاندوآب نزدیک میشویم از ارتفاع آنان کم میشود…
بلندترین ارتفاع کوههای مرز آذربایجانشرقی و غربی، در محل ربط با ارتفاع ۲۸۳۲ متر است و کوههای جانآقا، عثمان اولن، آیدشه و ارتفاعات نوروز لو (سد انحرافی نوروزلو در پای این کوه بر روی زرینهرود احداث شده) ۱۴۵۰ متر ارتفاع دارند. همچنین کوه قشلاقلو، با ارتفاع 1370متر و ارتفاعات خطایی، در اطراف تالاب چنگیزگلی، با ارتفاع 1450متر و کوه تلخاب یا قزل کوه، در حد فاصل مهاباد و میاندوآب با ارتفاع 1645متر میباشد…
دشتهای شهرستان میاندوآب
در شهرستان میاندوآب، دشت میاندوآبغربی، میاندوآب شرقی و باروق، واقع شده است که در مورد این دشتها توضیحاتی ارائه میگردد.
دشت میاندوآب غربی
رودخانه سیمینهرود، در محل ساری قمیش از دشت حاجیآباد خارج شده و به دشت میاندوآبغربی وارد میشود و این دشت را آبیاری میکند.
دشت میاندوآب شرقی
آب زرینه رود، که زهکش اصلی این دشت را تشکیل میدهد؛ در محل سد نوروزلو ذخیره شده و بصورت منظم مورد استفاده مصارف کشاورزی اراضی آبخور در پاییندست قرار میگیرد…
دشت باروق
محصولات کشاورزی اصلی، در کشت آبیگندم و جو و در کشت دیم نیز گندم و جو میباشد. از نظر آب سطحی قوری چای، رژیم اصلی این دشت به حساب میآید. از آب زرینهرود، نیز به وسیله سد انحرافی نوروزلو برای آبیاری زمینهای دشت باروق استفاده میشود. ضمناً از آبهای زیرزمینی نیز در این دشت بهره برداری میگردد…
درههای شهرستان میاندوآب
در شهرستان میاندوآب، درههای دلمه و دره علییار، قابل اهمیت و مورد توجه و علاقه و گردشگران و علاقمندان به طبیعت است!
دره دلمه، که در پایین دست سد انحرافی نوروزلو، قرار گرفته؛ به لحاظ گزستانهای ساحل رودخانه و خوش آب و هوا بودن آن مورد توجه گردشگران طبیعت و علاقمندان به صید تفریحی است!
دره علییار که در مسیر میاندوآب به شاهیندژ واقع شده، به لحاظ چمنزارهای اطراف بیشتر مورد توجه شهروندان میاندوآب قرار میگیرد.
منابع آب شهرستان میاندوآب را در سه بخش آبهای سطحی رودخانهها، آبهای زیرزمینی چشمهها، قنوات و چاهها و آبهای راکد تالابها، دریاچهها مورد بررسی قرار می دهیم.
از رودخانههای دائمی و پرآب حوزه آبریز دریاچه ارومیه بوده و از کوههای کردستان و زمزیران و شاخههایی از آن از حد مرزی استان آذربایجانغربی با استان زنجان و استان آذربایجانشرقی سهند سرچشمه میگیرند
ارتقاء سریع سایت در گوگل با ❌بک لینک قوی❌
مشاهده
وبلاگ آیا میدانستید
