روز جهانی زبان های اشاره |شنوایی برای زندگی

نکاتی مربوط به زبان اشاره

در اهمیت حس شنوایی، این گفته هِلِنکِلِر، گویاتر از هر سخنی است. او که با وجود نابینایی و ناشنوایی، یکی از موفق ترین افراد استثنایی است، می گوید:«اگر این فرصت به من داده می شد که یکی از دو حس خود را بازیابم، ترجیح می دادم نابینا بمانم، ولی بشنوم».

مجمع عمومی سازمان ملل متحد در تقویم جهانی 30 سپتامبر مصادف با 9 مهر است را به عنوان روز جهانی زبان اشاره به منظور آگاهی از اهمیت زبان اشاره در تحقق کامل حقوق بشر افراد ناشنوا اعلام کرده است.روز جهانی ناشنوایان هر ساله در آخرین یکشنبه ماه سپتامبر با هدف جلب توجه عموم مردم ، سیاستمداران و مقامات توسعه به دستاوردهای ناشنوایان و همچنین جامعه ناشنوایان برگزار می شود.

شعار روز جهانی ناشنوایان 2020

"شنوایی برای زندگی، اجازه ندهید کم شنوایی محدودتان کند" نامگذاری شده است.

تأکید سازمان جهانی بهداشت بر روی مداخلات به موقع و مؤثری متمرکز شده است که بتوان بر اساس آن اطمینان حاصل کرد افراد دارای اختلال کم شنوایی قادر به دستیابی به همه قابلیت‌های اصلی زندگی خود در تمامی ابعاد باشند.

مشکلات ناشنوایان

ناشنوایان در مقایسه با دیگر افراد مشکلات زیادی را در زندگی روزمره خود دارند. اگر مشکل شنوایی جدی وجود داشته باشد هرگز زبان را یاد نمی‌گیریم در نهایت نمی‌توانیم خوب تفکر کنیم. با نگاهی به تاریخ متوجه می‌شوید هرگز نابینایی نبوده که محدودیت او مانع از تحصیل و تفکرش شود اما فرد ناشنوا به دلیل عدم وجود ورودی‌های اطلاعاتی به سختی زیاد می‌تواند مدارج علمی بالا را طی کنند. عدم آشنایی جامعه با زبان اشاره و عدم توانایی در برقراری ارتباط این قشر با دیگر افراد از جمله مهم‌ترین مشکلات ناشنوایان است. نادرستی ارتباط‌ها جریان اجتماعی شدن ناشنوایان و همچنین تعلیم و تربیت آنان را دچار مشکل می‌کند.

شیوه رفتار اعضای خانواده و جامعه با کودک ناشنوا، در رشد عاطفی، سازگاری اجتماعی، آمادگی آموزش مهارت های زبانی و تحصیل او بسیار مهم و تعیین کننده است. خانواده و اجتماع با پذیرش واقع بینانه مشکل فرد ناشنوا باید در راه پرورش استعدادها و توانایی های او یاری اش دهند. وضعیت مطلوب برای ناشنوا، استفاده از موقعیت های در دست رس افراد عادی است. وظیفه اصلی در تربیت کودک ناشنوا و کمک به رشد او، بر عهده خانواده است. باید وضعیت واقعی کودک را پذیرفت و بهترین کار را برای کمک به وی انجام داد. پذیرش فرد ناشنوا از طرف خانواده، اجتماع و شناخت تفاوت های او و کنار آمدن با آن، نیازمند عشق، علاقه، صبر، حوصله و برخورد منطقی است.

ارتباط موجود در جامعه، چه قدر صحیح و منطقی است که به ارتباط آسان تر با ناشنوایان بینجامد؟ مگر نه اینکه یکی از مهم ترین اهداف آموزش ناشنوایان، اجتماعی کردن آنهاست؟ آیا به عنوان پدر و مادر ناشنوا، معلم ناشنوا، دوست ناشنوا یا عضوی از جامعه، با خود اندیشیده ایم که آیا ناشنوایان به این هدف دست یافته اند و اگر نه،

از عوامل دست نیافتن مربیان ناشنوا و نیز خود ناشنوایان به این هدف، نقص ارتباطی موجود در رفتار ها ست. بنابراین، نادرستی ارتباط ها، اجتماعی شدن ناشنوایان و به تبع آن، تعلیم و تربیت آنان را خدشه دار ساخته است.

یکی از موانع برقراری ارتباط ناشنوایان با جامعه، رفتارهای ترحم آمیز اطرافیان است. اگر چه در آموزه های اخلاقی و دینی، درباره رعایت رحم و انصاف بسیار سفارش شده است، ولی باید توجه داشت که رعایت عدالت حکم می کند رفتارهای ترحم آمیز، به جا استفاده شود. در بعد آموزشی نیز ترحم بی مورد و بی اندازه، به گستاخی، مظلوم نمایی و افت تحصیلی ناشنوایان می انجامد. این رفتارها موجب می شود فرد ناشنوا، خود را موجودی مستحق ترحم بداند. در نتیجه، نخستین مشکلی که ناشنوایان را تهدید می کند، افسردگی و دوری کردن از جامعه است و دور شدن ناشنوا از جامعه، به فرآیند جامعه پذیری او آسیب جدی وارد می کند.

سخن گفتن، یکی از ویژگی های ممتاز بشری است. انسان از راه سخن گفتن با دیگر افراد جامعه رابطه برقرار می کند، می فهمد و می فهماند. ناشنوایان نیز می کوشند به شیوه ای خاص با دیگران ارتباط برقرار کنند. زبان اشاره، زبان ارتباط ناشنوایان است که سبب می شود این افراد با یکدیگر و دیگران ارتباط برقرار کنند. قانون مدنی کشور ایران، در سال1307 این زبان را به عنوان وسیله ای برای تفهیم و تفاهم به رسمیت شناخت. نخستین کسی که زبان اشاره را در ایران به وجود آورد، استاد جبّار باغچه بان بود. گفته می شود زبان اشاره، از زمان بقراط حکیم برای ناشنوایان مرسوم بوده است.